Меѓу немоќ и стрв, неизбежно протекува крв и во плодот загризува црв
лета меѓу нас таа душа - нè топли небото
Кога се допираат овој свет и вечноста...
Изгубен во овој живот, ко во темна сива магла ...
Модри очи тоа си ти - девојка од бронза
Пепел во нашите градини
Од небо на златни крилја гулаб долет
Таа се смее како зорите небудни
Ова земја жолто поле, златно поле, Македонија