Очи бистри, очи паметни, дали е ова свет кој ве радува?
После сите овие години се будиш во свет кој нема минато, свет кој нема иднина - за нас.
Кога сум крај тебе стварноста и не ми е потребна
Нешто така празнo, во него и во сите, nешто толку мачно - споулавено од мир
Скопје, мај, зрела пролет, еден девет девет четири. Рубин Кармин карши Путник...
Излези ќе видиш повторно, сѐ е магично и неправедно
Алелуја, алелуја, нова вера, нова библија!
Jас не сум ти, ти не си јас, тоа не е никој од нас
Но кои сме, од кај сме, штом мине веков в час, интригите останаа, а од нас- ниту глас.
војна е девојка која нема милост, ниту за еден свој љубовник
мојот живот овде, ѕвезда пред колапс, фрла последен зрак светлина..
Ова е време на заблуди, само заблуда може и да се причини
Без љубов знам ќе те проголта, овој град без гордост и без срам
Мојот дом е така близу, смири ме до полна штама
Понекогаш љубовта е совршено циничен убиец, толку потребен лажен одговор
Секој обид да ме љубиш ќе ти се врати како казна, како горка измама
сите сите женачки - паф - пиф - паф - пуф - паф
и гледај зраци сончеви плодат, свети води, а над води сводови
лево срце, десно ум, над тоа никој - никој - под сето ти и јас
Јас – сонце и месечина и точка и цела вселена...
На само чекор одовде чека божица да ме одведе.
Секоја ноќ мојата бремена совест раѓа вампир.