Песнарка

Очи бистри, очи паметни, дали е ова свет кој ве радува?

После сите овие години се будиш во свет кој нема минато, свет кој нема иднина - за нас.

Кога сум крај тебе стварноста и не ми е потребна

Нешто така празнo, во него и во сите, nешто толку мачно - споулавено од мир

Колку ти чинат Кољо меѓите, толку ми чинат Кољо веѓите

Нешто недостасува во целава моја приказна...

Раце подавам, ми треба раце да ме задржат

Ајде пробај, замисли си за миг, едно место, едно парче земја на југ, може за тебе да биде рај...

Обои ме и пред сѐ ти земи бои што се од срце

Дали ме сакаш или ме посакуваш, и не е толку важно ти ми се допаѓаш...

Плаче срце од три страни, што крвари многу години

Полско цвеќе млад нека ме покрие, душа нек ми љубат облаци...

Оној што силно љуби мора да губи, туѓа си бескрајно...

Жал ми падна за тебе моме, ќе остнеш сираче

И ќе ти умрам со партизани, о мила дај, мила знај, мила нема крај

Меѓу немоќ и стрв, неизбежно протекува крв и во плодот загризува црв

Напред оди Ѓурѓо, напред оди сестро, напред оди Ѓурѓо војводата.

Одново сега знамето се вее на Крушевската република!

Кажи ми: дали вредат толку тие усни за кој што ти ме изгуби? Нивниот вкус сладок ли е?

Скопје, мај, зрела пролет, еден девет девет четири. Рубин Кармин карши Путник...

На тебе налетувам кога не сум бањат

Во сите години што ми ги потроши само открив ти си хипокрит!

Нема ѕвезди полични од твојте очи, да се ноќе на небо, ден ќе раздени.

Излези ќе видиш повторно, сѐ е магично и неправедно